Duch Brzozy

Brzozo, moja droga przyjaciółko.

Królowałaś na moim ogrodem i całą okolicą. Codziennie patrzyłam na Ciebie z okna. Lubiłam obserwować Twoje liście, drżące na wietrze, ukazujące swoje blade spody. Przyglądałam się ptakom, dla których byłaś punktem obserwacyjnym. Codziennie siedziała na Tobie para grzywaczy, czasami synogarlice, często sroki, sójki. Ostatnio, coraz częściej, piękny czarny dzięcioł ze swoją śmieszną cienką szyją i okrągłą główką zasiadał na gałęziach i wydawał przenikliwe, głośne krzyki.

Mówię o Tobie w czasie przeszłym, bo nadszedł czas, by się pożegnać. Ty także nie oparłaś się suszy i tego lata miałaś zaledwie parę listków. A przecież Twoja wola życia była ogromna. Korzenie w poszukiwaniu wody próbowały dotrzeć do rynny i rozsadziły ścianę budynku gospodarczego, w pobliżu którego rosłaś. Po każdym wietrze zbierałam gałęzie rozsypujące się w rękach jak popiół. To był ostatni sezon z Tobą.

Będzie mi Ciebie brakowało, Twojego majestatu, delikatnego szumu i Twojej gościnności wobec naszych braci mniejszych. Dlatego nominuję Cię do Podkowiańskiego Drzewa Roku.

Byłaś piękna, dostojna i wspaniała, a teraz będziesz już tylko wspomnieniem.