Sosna Pochylona

Nazywam to stare, zapewne dwustuletnie drzewo Sosną Pochyloną. Rośnie przy domu, w którym niegdyś mieszkałam z rodzicami. Była częścią mojego krajobrazu, widokiem z okna, który towarzyszył mi wiele lat. Pochylała się nad Niwką, strumyczkiem z czystą wodą i pływającymi kaczkami. Niwka zanikła, nie ma już czystej wody ani kaczek… Zmieniło się wszystko wokół: ludzie, dom, ogród, a ona wciąż jest na swoim miejscu- coraz bardziej pochylona, coraz bardziej naznaczona czasem a jednocześnie majestatyczna, coraz piękniejsza. Chciałbym aby pozostała tam jak najdłużej, nie tylko jako piękne, stare drzewo, ale jako część historii tego miejsca. Chciałbym , aby obecni i przyszli właściciele otaczali ją troską i dbali o nią tak, aby mogła rosnąć jeszcze przez wiele, wiele dziesiecioleci. Dlatego zgłaszam ją do konkursu Podkowiańskie Drzewo Roku 2026, jako jedno z tych starych drzew, które tworzą charakter Podkowy.

/***/

Ta piękna sosna zauroczyła mnie od pierwszego wejrzenia. Majestat, siła i wiek emanują z niej. Często się zastanawiam co widziała gdy była małym, młodym drzewkiem, jak wielu pokoleniom ludzi uprzyjemniała widok, kogo natchnęła do refleksji nad mocą przyrody, jak wielu ludzi się do niej przytuliło. Była tu przede mną i – mam nadzieję – zostanie długo po mnie.
Nasza piękna Sosna.